შუბლზე ალოკილი თმა

ხის გოგონა ცოცხით დაფრინავს და ვარდისფერი ქუდი ახურავს….

იქეთ, თბილისურ პომპონურ გართობას ეხლა უღიმღამო ფეხბურთის გულშემატკივრობა დაემატა, მსოფლიო ჩემპიონატია ბოლოს და ბოლოს….
აქეთ, მშრალად დაფუფქული კანში გამომძვრალი რუჯი,სიცხისგან დაბერილი ყვიმრალები და თევზებივით უხმო სუნთქვა, ჰაერის უკმარისობით.
იქვე ახლოს კი.
მდედრული არსებისთვის ალბათ იმაზე უფრო სასიამოვნო არაფერია როდესაც ოცდაათს გადასცილდი, შენი სხეულის ნაწილებს ბავშვების ნაჯლიგინები ტერფები ეტყობათ და მაინც…. ნამდვილ კაცურობაში ახლად აბიბინებული “შველისთვალება” ბიჭები ჩანჩქერივით გადმოსხმული ვნებებით გიყურებენ. თუნდაც მხოლოდ გიყურონ. შეხებაზე უფრო სასიამოვნოა როცა თვალებით გხდიან, ცალი ლოყისკენ ჩასაფუშად გაწეული ტუჩის მოძრაობები დაუჯერებელ ფანტაზიებს ყიდიან, გული ზუსტად ისე ცემს უსაშველოდ დაქანებულ მთაზე თხოლამურით რომ მოსრიალებ და *ბუგაროკებზე წნევა საით გარბის რომ ვერ ეწევი,გაჩერდები და ამ ჟრიალის გახსენებაზე კიდევ უფრო იღგზნები. დიდ ხანს უფრო დიდ ხანს გრძელდებოდეს…… არაფერი გახსოვს და არაფერს ნატრობ, უბრალოდ თავის ქალიდან გამოქცეული ჭიანჭველები ტბებში ხტებიან, კიდევ, კიდევ, ერთხელ, თავიდან….
სინამდვილეშიც ხომ დაუხატე ბუნებას არსობრივი მიზანი, შენნაირები– შვილები, საზოგადოებისთვისაც იმოდენა ხარკი გაქვს გადახდილი, იდეალური ცოლი. ხანდახან ფიქრობ ნუთუ ასეთ ჩიასუსტ არსებას რამდენი გამიღია…..მაინც ვერ გამიხდია….. გეშინია თითქოს ქალი კი არა უსახური ქალი ხარ, იმდენად ძლიერი რომ ამხელა ცდუნებამ ვერც კი მოგძიძგნა… და რა…. რაში….
დაუდე პირობა თავს, თუ კი ათი წლის შემდეგაც ასე შემოგხედავს ვინმე კი არა, ესეთი, შენზე აფეთქებული…. როგორც იმ ელვიან საღამოს….არ დახუჭავ სოციალურ ყოფაზე ნაყურებ თვალებს, ჩაყვინთავ შენც, ტბაში, ფსკერამდე…………..

სადღაც ვარდისფერი ქუდით, დაფრინავს გოგონა ხის…………

(*მომიტევოს მკითხველმა ეს სიტყვა არ ვიცი ქართულად)