ჩართეთ მონო!

უცნაური გარეგნობის იყო ძია, ქუდები უყვარდა, ალბათ იმიტომ რომ სულ სციოდა თავზე უთმობის გამო,ბავშვებსაც უყვარდათ ქუდები თითქოს ძიასავით. ძიას თავის თავში ყველაზე მეტად ის მოსწონდა, ფეხებზე უფრო ხელები რომ მძიმე ქონდა. ბავშვები სულ იცინოდნენ როცა ის ლაპარაკობდა, ყურის ნიჟარასთან გიღიტინებდა ხმა.
ერთელ ძია მიხვდა რომ თანაგრძნობა მისი არც არავის სჭირდებოდა, სინამდვილეში თანაგრძნობა არ არსებობს და სრულიად ამორალური ტყუილია.შეუძლებელია ღორმა ღორს უთანაგრძნოს იმ გულისწყდომის გამო რომ მათლაფის ნაკლები რაოდენობა შეხვდა.ადამიანების წინა იერარწიული ყოფა მაიმუნი კი არა ღორი იყოო, ფიქრობდა ის. ურთიერთობების გარდა ყველაფერს კარგად იგებდა და აღიქვამდა უკეთ იჯერებდა და სწამდა. ამიტომაც იყო ამის უკმარისობის კომპლექსებით ისე გამოიჭედა რომ რაღაც ზღვრის მერე წყალშია და პეპლებს ელოდება.
თამბაქოზე მეტად სიგარაზე თრთოლდებოდა, უფ რას ნეტარებობდა, რას ამდენ თუთუნზე. ამიტომაც თითები, თვალის უპეები და უკვე ტუჩეbიც სიყვითლისკენ ფერდებოდნენ.ერთელ ძიამ პლაშის ჯიბიდან ისეთი რამე ამოაყოლა ხელს მიხვდა რომ დაავიწყდა ბოლოს როდის და როგორ იცინa.
ძიას აღარ ეშინოდა საკუთარი გრძნობის, მალე მოკვდებოდა და ვერაფერს მოასწრებდა ღირებულს კუბოს ფიცრამდე. ვერ ხვდებოდა ძია რატომ განიცდიდა ამას სიბერემდე და ახლა…………..

სული მეხუთება ამ ქალაქში, ჰმ, არადა მხოლოდ ერთი მაქვს………….