ასფალტის ცა

ბნელოდა მაგრამ ისე არა რომ საგნები ვერ გამერჩია, კი არ მიდიოდა მიაბოტებდა, საბურთალოს სასაფლაოს გავდა მაგრამ თითქოს არც,სხვა ცოკოლები დიდუბისას უფრო, ერთ ერთს მიადგა შავი ცოკოლი იყო ორ ადგილიანის, გვერძე ვიღაცამ აკაციის ჯოხი მისცა,არაფერი უთქვამს, თვითონვე რატომღაც ეს ჯოხი მარჯვენა საფლავს დაადო, ახალ ყრილს გავდა და ალბათ იმიტომ,. მარმარილოს ზღვრის პირამდე სავსე ყოფილა წყლით, ჯოხის დაჯახება იყო მიწასტან და ზუსტად მისის სიმაღლის ტოლი საფლავის ჭრილი იმ ყვავილებმა გაანათა რომ უყვარდა, სახელებიც კი არ იცის მაგრამ ძალიან რომ უყვარს, ოღონდ ცოცხლები,მინდორში მზეს რომ ირეკლავენ და საოცრად უხდებათ მწვანე.
სადღაც ქვაფენილიან დიდი ქალაქის დიდ მოედანზე კონკაში იჯდა და გაჩერებას ელოდებოდა.დიდი ჭახუნით მიათრევდა რელსებზე რკინის ბორბლებს. ისევ ნაცრისფერი იდგა. ვაგონში სხვა ხალხიც იყო ოღონდ ყველა უცხო. ორი კარი ერთდროულად გაიღო, სამი ბიჭი ერთდროულად ჩავიდა სხვა კარიდან მიშტერებულები უყურებდნენ და თან ერთმანეთში თითქოს რაღაცას დაობდნენ. ის სხვა კარიდან ჩავიდა და ნაპოლეონის კარზე მიღებები რომ იყო ისეთ დარბაზში აღმოჩნდა. გულზე მზის ფორმის საკიდი დაკიდეს, გაანათა და შეუშვეს.
-რა არ შემომიშვბდით რომ არ გაენათებინა?
-რატომ არ ლაპარააკობს არავინ?
უშველებელ თეთრ მაგიდაზე დიდი ვაზები იდო და ამ ვაზებში მინდვრის ყვავილები, ჩალაგებული,სამზადისი იყო რაღაცის.
თავზე რქიანმა უშნოდ ლურჯმა ცხენებმა გაანგრიეს მაგიდა შუაზე და ჰაერში აბზინვარებული ყვავილები ფეიერვერკივით ქრებოდნენ.
ისევ იმ საფლავთან იდგა, ჯოხი სახესთან ქონდა თითქმის მიბჯენილი, ირგვლივ არაფერი ჩანდა, გარდა მისის სახისა რომელსაც ჯოხის წვერშე შერჩენილი წვეთი ანათებდა. ერთი ცაისუნთქა და გვერძე მოიხედა
-ეს შენი საფლავია
გაქცევა ისე ძალიან მოუნდა რომ………..
გამეღვიძა…………..

ბევრჯერ დამსიზმრებია მიცვალებულები, კუბოებიც მინახავს ათასნაირად, სხვადასხვა ფერებში თუ პოზებში გვამები,შინაგანი ორგანოებიც, მივეჩვიე და სიზმარშიც კი არ მეშინია,
თუმცა საფლავი და მითუმეტეს ჩემი ჯერ არასოდეს………………………..